De olifant kan en wil niets anders dan in een boom klimmen en van daaruit naar de verte kijken, ook al blijft hij keer op keer naar beneden vallen. Het is iets in hem waar hij zelf niets over te zeggen lijkt te hebben. Hij blijft het onbereikbare nastreven, terwijl de andere dieren hem vol mededogen gadeslaan. Is de olifant hardleers, dom of heeft hij juist een groot doorzettingsvermogen? Wat zouden zij eigenlijk zelf doen als ze de olifant waren? ‘Als ik jou was, olifant,’ zei de krekel, ‘dan zou ik mij willen zijn en als jij mij was zou jij mij willen blijven, dat weet ik zeker.’ Wat de olifant, ’s nachts als hij niet kon slapen, schreef wordt ingeleid door de klarinet, waarbij het ritme van iedere zin een duidelijke rol speelt. Uiteindelijk smelten alle intermezzi samen tot een melodie over de zwaartekracht.