Speelse schetsen over een eigengereide, volslanke en filosofisch ingestelde zangeres.

at mevrouw Gigengack meer eet dan nodig is komt omdat ze ooit operazangeres wilde worden en een stem moet in het vet liggen, had ze gehoord. Eerst maar dat vet, dan komt de rest vanzelf, meende ze. Daar wacht ze nog steeds op. Een enkele keer stoot ze trillertjes uit als een kanarie, om te testen of het al zover is, soms zelfs laat ze een hele vibrerende stormwind in haar strot ontstaan. Tevreden is ze nog niet.
Mevrouw Gigengack, een voluptueuze dame van rijpe leeftijd, laat het er niet bij zitten in het leven. Haar jaren en gewicht zitten haar beweeglijkheid geenszins in de weg; hoe kan het ook met een geest die haar steeds weer nieuwe raadselen voorschotelt  of hemelbestormende projecten ingeeft. Toch voelt deze filosofe pur sang een leegte in haar bestaan, waar een man in zou passen. De vleugelslag van de Hete Dood, de overgang, jaagt haar voort, van mannenwinkel naar Fitness First, van therapeut naar Russische Ziel.
Op zoek naar Vervulling, en gedreven door haar hormonen, baant deze kordate dame zich een weg naar het hart van de luisteraar.
Voorgelezen op 17 september 2004 in aanwezigheid van een geselecteerd publiek in het Bonbontheater.